آخرین نیوز: کلیه ها، قرنیه ها و کبد اعضای بدن مرحوم محمدرضا فدوی 44 ساله به بیماران نیازمند اهدا شد.کلیه های این فرد به دو جوان 23 و 33 ساله در بیمارستان امام رضا (ع) مشهد پیوند زده شد، همچنین کبد مرحوم فدوی جهت پیوند به بیمارستان نمازی شیراز و قرنیه‌هایش به بیمارستان خاتم الانبیاء مشهد منتقل شد.

آخرین نیوز: ویرانه ها سر از آب برآوردند و یاد روزهای پر رونق اواسط سده گذشته را زنده کردند؛ اما این بار نه شهری گمشده از خلال قرن ها، بلکه روستایی که 25 سال پیش ناپدید شده بود، سر از آب برآورد. این ویرانه ها نه برای باستان شناسان که برای بازماندگان ساکنان قدیمی اش جذابیت دارد تا دوباره با قدم زدن در خیابان های آن، خاطرات برایشان زنده شود؛ هنگامی که دهکده زیبا و توریستی "ویلا"، مرکز رفت و آمد توریست های بسیاری بود و ساحل زیبای آن جای مناسبی بود برای گذراندن تعطیلات.

در سال 1920 روستای کوچک و توریستی در 600 کیلومتری جنوب غربی بوئنس آیرس، آرژانتین در نزدیکی ساحل Lago Epecuen و در کنار دریاچه نمک ساخته شد که ویلا نام گرفت. روستای زیبا و کوچک که مناظر چشم نوازش، برای جذب توریست ها بهانه خوبی بود. این روستا به سرعت تبدیل به مرکز گردشگری شد و رونق بسیاری پیدا کرد. جاده، راه آهن و رفت و آمد توریست ها بر رونق آن افزود که اوج آن در سال 1970 بود؛ یعنی هنگامی که جمعیت این روستای زیبا، به 5000 نفر رسید.

اما همه چیز به خوبی و آرامی نبود. در همان زمان، تغییرات آب و هوایی گسترده ای رخ داد؛ بارش های فراوان و غیر معمول آن سال ها، موجب بالا آمدن آب شد و به تهدیدی برای روستا تبدیل گشت. این رخدادها با شکستن سد خاکی تکمیل شد و روستای زیبای ویلا با همه مناظر زیبا و خاطرات تلخ و شادش به زیر آب رفت و سیل کم کم همه روستا را فرا گرفت و ارتفاع آب در سال 1993 به چیزی نزدیک به 10 متر رسید.

اواخر سال 2009 بود که کم کم آب که روستا را در بر گرفته بود و آن را به پهنه دریا تبدیل کرده بود، شروع به فرو نشستن کرد؛ تغییرات آب و هوایی روندی عکس آنچه در سال های پیش داشت، در پی گرفت و ویرانه های روستای ویلا سر از آب برآورد. در زیر، گزارش تصویری خبرنگار خبرگزاری فرانسه را می بینید که حاصل بازدید او از این روستاست:




تصویر هوایی از روستای ویلا که حدود 25 سال پیش در آب فرو رفت



تصویر هوایی از میدان اصلی شهر و خیابان های منتهی به آن



تصویری هوایی از محدوده روستای قدیم ویلا که هنوز بخش های بسیاری از آن زیر آب است



خانه های ویران و خودرو پوسیده که هنوز آب آنها را فرا گرفته



راه پله ای به هیچ جا که زمانی راهی به جایی داشت



کشتارگاه سابق ویلا در میان درختان خشکیده



چارچوب تختخوابی زنگ زده از میان آوار یک ساختمان



نورما برگ، یکی از ساکنان ویلا در کنار خرابه های خانه اش و تجدید خاطرات زندگی با خانواده اش



پابلو نواک، 81 ساله تنها یکی از 1500 نفر ساکنان اصلی که در مه 2011 به این منطقه برگشته است



جزئیات یک وسیله نقلیه فسیل شده که پس از گذشت بیش از 25 سال در آب نمک غوطه ور است



جاده ای منتهی به قبرستان در نزدیکی ویلا هنگام غروب آفتاب در سال 2011




مقایسه عکس روستای ویلا که در سال 1970 گرفته شده با وضعیت فعلی از همان محل، پس از گذشت 25 سال در زیر آب

چند سال پیش ، در یک روز گرم تابستان ، پسر کوچکی با عجله لباسهایش را در آورد و خنده کنان داخل دریاچه شیرجه رفت
مادرش از پنجره نگاهش می کرد و از شادی کودکش لذت میبرد. مادر ناگهان تمساحی را دید که به سوی پسرش شنا می کرد
مادر وحشتزده به سمت دریاچه دوید و با فریادش پسرش را صدا زد . پسرش سرش را برگرداند ولی دیگر دیر شده بود

تمساح با یک چرخش پاهای کودک را گرفت تا زیر آب بکشد، مادر از راه رسید و از روی اسکله بازوی پسرش را گرفت. تمساح پسر را با قدرت می کشید ولی عشق
مادر آنقدر زیاد بود که نمی گذاشت پسر در کام تمساح رها شود.کشاورزی که در حال عبور از آن حوالی بود ، صدای فریاد مادر را شنید، به طرف آنها دوید و با چنگک محکم بر سر تمساح زد و او را فراری داد

پسر را سریع به بیمارستان رساندند. دو ماه گذشت تا پسر بهبودی پیدا کند. پاهایش با آرواره های تمساح سوراخ سوراخ شده بود و روی بازوهایش جای زخم ناخنهای مادرش مانده بود خبرنگاری که با کودک مصاحبه می کرد از او خواست تا جای زخمهایش را به او نشان دهد. پسر شلوارش را کنار زد و با ناراحتی زخمها را نشان داد ، سپس با غرور بازوهایش را نشان داد و گفت
" این زخمها را دوست دارم ، اینها خراشهای عشق مادرم هستند"

.گاهی مثل یک کودکِ قدرشناس خراشهای عشق خداوند را به خودت نشان بده، خواهی دید چقدر دوست داشتنی هستند